De veel voorkomende Mountain zebra.
Een schildpad kan zo voor je auto de weg oversteken.
Na een korte stop om wat te drinken rijden we het andere deel van het park in waar we al gauw, langs het hek wat Schotia scheidt van het Addo park een leeuwin met een groot mannetje zien. Donovan, onze gids legt uit waarom ze bij het hek zijn.
Slechts 5 dagen per jaar is een leeuwin 'krols'. Deze korte periode wil ze de liefde bedrijven met het sterkste mannetje wat er rondloopt. Dus hoopt ze dat het mannetje bij haar en de 2 mannetjes aan de andere kant van het hek, die we zien liggen luieren, met elkaar gaan vechten. De winnaar is dan in de ogen van de leeuwin de sterkste.
Het mannetje naast haar wacht daar niet op en we zien hem een paar keer de leeuwin 'bestijgen', terwijl een ander jong mannetje, een zoon van de leeuwin alles verveeld ligt te bekijken. Volgens mij zijn wij getuige van iets unieks. We blijven hier dan ook langere tijd stil staan.
Parende leeuwen.
De jonge mannetjesleeuw kijkt toe.
Als we dit deel van het park weer verlaten hebben zitten we plotseling midden in een grote familie giraffen. Aandoenlijk die kleintjes. Het is inmiddels donker geworden als Donovan bericht krijgt dat een paar nijlpaarden, die we die middag in een poel hebben zien liggen, aan de wandel zijn gegaan. Grappig om te zien dat een viertal landrovers dwars door het struikgewas rijden om ze te vinden. Op het land zijn ze heel snel en ze kunnen al ver weg zijn. Toch worden ze gevonden en het blijft een vreemd gezicht de enorme beesten op het droge te zien rondlopen.
Vervolgens rijden alle landrovers naar een omheind gebouwtje, opgetrokken van palen en rietmatten waar we een heerlijke braai te eten krijgen. Het Duitse stel is inmiddels vertrokken en we zitten aan tafel met de Engelsen. Het klikt wel, vooral als we het over links rijden hebben en ik zeg dat zij als Engelsen gewend zijn om 'aan de verkeerde kant van de weg' te rijden. Na rond een kampvuur nog wat gedronken te hebben vertrekken we richting uitgang van het park. Het wordt gewoon een lange night drive, want vooral als Donovan denkt in de koplampen een bruine hyena te zien, gaat het op zoek gaan naar dieren gewoon door.
Na het eten met een kop koffie aan het kampvuur.
Het is bijna half tien als we eindelijk wegrijden. Hiervandaan is het zelfs nog anderhalf uur rijden naar onze lodge, ook omdat het inmiddels pikkedonker is op de weg. Thuisgekomen nemen we wat te drinken en duiken met een heel tevreden gevoel het bed in. Wat een dag.
