Dave geeft uitleg over de stokstaartjes en zijn werk.
Oplettende stokstaartjes warmen zich op in de zon.
Als we bij de plek aankomen zit het eerste beestje al boven de grond en als we even later allemaal op ons stoeltje zitten te kijken komen er al gauw nog een paar naar boven. Grappig gezicht hoe ze rechtop staand zich opwarmen in de eerste zonnestralen en heel geconcentreerd de omgeving afspeuren naar gevaar. We maken enkele foto's terwijl Dave ons ontzettend veel vertelt over het leven van de beestjes.
Jammer dat de stokstaartjes al gauw op zoek gaan naar voedsel en ondanks dat wij de stoeltjes pakken en achter hen aanlopen ze even later uit het zicht zijn verdwenen. Een kwartier lang wordt er gezocht, maar ze zijn en blijven onvindbaar. Hoewel we er meer van verwacht hebben blijft het toch een leuke ervaring.
Het is inmiddels al vrij warm geworden en als we bij de tent terug zijn zetten we even een bakje koffie en trekken gauw wat kleren uit. We hebben nog vrijwel een hele dag voor ons en besluiten de Swartbergpas te gaan rijden. Geweldig wat een mooie route en wat een prachtige vergezichten je vanaf de berg hebt. Het is wel een avontuurlijke rit over smalle, steile en stoffige zandwegen en ik kan me voorstellen dat bij regenval de pas afgesloten is.
Hoe hoger je komt op de pas, hoe slechter de weg.
Een stukje afdaling met een ballustrade.
Je voelt je nietig bij het inrijden van zo'n kloof.
Aan de andere kant van de berg rijden we via de R407 weer richting Oudtshoorn. Tussen de plaatsjes Klaarstroom en De Rust rijden we door de Meiringspoort, een geweldig mooie weg door een kloof. Halverwege deze weg maken we nog wel een korte stop bij een waterval. De Meiringspoort met waterval zijn Unesco Werelderfgoed en echt de moeite waard om te rijden.
Ans helpt een op de weg lopende schildpad veilig de berm in.
De waterval in de Meiringspoort.
In het dorpje De Rust doen we wat boodschappen zodat we thuis zelf eten klaar kunnen maken en als we niet veel later Oudtshoorn binnen rijden stoppen we ook nog even aan de kant van de weg om een foto te maken van het richtingbord naar een 'Aftrekplek'. Zelfs Esti-Mari van de lodge vertelt ons later dat ze weet welke grappige betekenis dit bord voor Nederlanders heeft. We nemen trouwens gedurende de hele reis aardig wat foto's van verkeers- en aanwijsborden met, voor ons leuke teksten.
Als we terug zijn in AfriCamps loopt er achter de tent een vrij grote kudde gnoes. Op wat een geweldige plek zitten we toch. Ans maakt van de rest van de middag een heerlijk relaxmoment en ik maak nog even een wandeling naar de heuveltop achter de tent. Wat een klim, maar als ik boven ben zie ik weer hoe immens groot het terrein is. Bovenop de heuvel kan ik kilometers ver kijken en als ik via een omweg weer terug loop kom ik een paar keer oog in oog te staan met groepjes impala's en kudu's. Geweldig.
Ruimte en rust aan de voorkant van ons luxe plekje.
Gnoes en antilopes lopen rond de tent.
Het eten wat we onderweg gekocht hebben blijkt niet zo'n succes te zijn, dus we zitten al gauw aan de koffie, terwijl we ondertussen nog even via WhatsApp naar beide kinderen in Nederland bellen. We zitten dan wel in een tent in de 'middle of nowhere' in Afrika, maar zijn wel voorzien van alle gemakken. Zelfs wifi.
